Onder de bloesem

Maart – Verhalencyclus 2026 – Lexi Turner

In een rustig tempo loop ik langs de sloot. De bomen en groene lantaarns richting het station geven een kalmte af. Groen is leven. Onvoorspelbaar. Creatief. Ik versnel onder de brug. Mijn voetstappen echoën. De trein dendert binnen. Mijn hartslag versnelt. Ik check in. Stap in. De trein zit vol. Geen plek om alleen te ademen. Ik plof neer naast een jongeman. Ik groet jou. Jij groet mij. Onze ogen kruisen. Ze raken mijn hart. Ik draai mijn hoofd weg. Bijt op mijn lip. De minuten erna zitten we stil. Naast elkaar. Zonder woorden.

Op mijn eindbestemming stap ik uit. De zon is op. Ik loop zonder om te kijken. Maar ik voel jou achter me. We lopen achter elkaar. Misschien niet bewust. Maar dit is voor ons beiden de eindbestemming van dit moment.

Ik steek de straat over. De trap op. Via de brug naar de regenboogoversteek. Daar begint het centrum. Ik stop bij een koffietent. Neem een koffie to go. Op weg naar mijn eerste opdracht.

Het hotel is rustig. Een kamer is gereserveerd voor de shoot. Vandaag fotografeer ik voor een vrouwenblad. Zomers. Een beetje sexy. Een teaser voor de zomer.

Ik open de deur. Normaal groet ik mijn team. Vandaag kruisen onze ogen. Jij bent mijn model. Het knopje dat vanmorgen in mijn buik ontstond, groeit. De bloemblaadjes vouwen zich uit. Een bloesem. Ik herpak mezelf. Groet mijn team. We gaan aan het werk.

Mijn team loopt via de snelle route naar de Prinsentuin. Ik neem jou mee via de Gardepoort. Normaal voelt het poortje ruim genoeg. Vandaag is het te klein. Voor ons samen. Ik struikel over de keien. Kijk naar de grond. Stel de gebruikelijke vragen. Ben je al lang model? Met wie heb je gewerkt? Kom je uit de buurt?

Maar we zaten vanmorgen al samen in de trein. Beiden op weg naar werk. Niet naar dit. Niet naar wat onze ogen nu voelen.

In de Prinsentuin begint de shoot. Ik probeer je blik te ontwijken. Maar door mijn lens zie ik alles. Je bent prachtig. Slank. Licht gespierd. Je onderarmen tonen aderen. Je hals verraadt dat je geen twintig meer bent. Je huid is zacht. Je kaaklijn scherp. Glad geschoren. Je lippen vol. Een rode gloed. Je haar los. Als ik vraag, maak je een knotje. Niet slordig. Maar precies goed. Mijn hart maakt een extra slag.

Je werkt mee met alles. De foto’s zijn perfect.

Na twee uur zijn we klaar. Zoals altijd loop ik met mijn model terug via het poortje. Om te checken. Maar jij stelt mij gerust. Ik bijt op mijn lip. Mijn bloed stroomt. Mijn adem verschuift. Mijn hartslag versnelt. Mijn knieën knikken. Ik doe mijn best om niet opnieuw te struikelen.

Terug in het hotel staan de ramen open. Een lente bries waait naar binnen. De geur van pas gemaaid gras. Magnolia in bloei. Ik denk aan de thee die ik thuis zet. Gember. Zoet. Bloemig.

De kamer huur ik altijd voor de rest van de dag. Mijn team vertrekt. Ik werk aan de foto’s. Jij blijft hangen. Je kleedt je om. Gaat in de raamopening staan. Je geur vermengt zich met de lente. Met het gras. Met de magnolia.

Ik probeer me te concentreren. Maar ik kijk op. Steeds weer.

Ik pak mijn camera. Loop naar je toe. Begin te schieten. Je hoort me. Draait je hoofd. Onze ogen kruisen. Via de lens raken we elkaar. Onze lichamen dansen. Volgen het ritme van onze hartslagen. Versnellen. Onze ademhaling vertraagt.

Mijn heupen bewegen zijn kant op. Steeds dichter. Bijna raak ik je. Je pakt mijn camera. Legt hem op het bureau. Nu raken we echt.

We openen. We voelen. De zon laat ons schitteren. Je lippen raken de mijne. De lente ontwaakt.

Een week later. Onze ogen kruisen opnieuw. In de trein. Op weg naar de magnolia. De bloesems zijn open. En ik? Ik ook.

Under the Blossom 
March – Story Cycle 2026 – Lexi Turner

I walk along the water at an easy pace. The trees and green lanterns leading toward the station give off a quiet calm. Green is life. Unpredictable. Creative. I speed up under the bridge. My footsteps echo. The train rolls in. My heartbeat quickens. I check in. Step inside. The train is full. No space to breathe alone. I drop into a seat beside a young man. I greet you. You greet me. Our eyes meet. They land somewhere in my chest. I turn my head away. Bite my lip. The minutes that follow we sit in silence. Side by side. Without words.

At my final stop I get out. The sun is up. I walk without looking back. But I feel you behind me. We walk in the same direction. Maybe not on purpose. But this is the end point of this moment for both of us.

I cross the street. Climb the stairs. Over the bridge toward the rainbow crossing. That’s where the city begins. I stop at a coffee place. Take a coffee to go. On my way to my first assignment.

The hotel is quiet. A room is reserved for the shoot. Today I’m photographing for a women’s magazine. Summer. A hint of sensuality. A teaser for the season ahead.

I open the door. Normally I greet my team first. Today our eyes meet before anything else. You are my model. The little knot that formed in my stomach this morning unfolds. Petals opening. A blossom. I gather myself. Greet my team. We get to work.

My team takes the fast route to the Prinsentuin. I take you through the Gardepoort. Normally the gate feels spacious enough. Today it feels too small. For the two of us. I stumble over the cobblestones. Look down. Ask the usual questions. Have you been modeling long? Who have you worked with? Are you from around here?

But we already sat together on the train this morning. Both on our way to work. Not to this. Not to what our eyes are sensing now.

In the Prinsentuin the shoot begins. I try to avoid your gaze. But through my lens I see everything. You are striking. Lean. Lightly toned. Your posture shows experience. Your skin soft. Your jawline defined. Your expression calm. When I ask, you tie your hair up. Not messy. Just right. My heart skips.

You follow every direction with ease. The photos are perfect.

After two hours we’re done. As always, I walk back with my model through the gate. To check in. But you reassure me before I can ask. I bite my lip. My blood warms. My breath shifts. My pulse rises. My knees soften. I try not to stumble again.

Back at the hotel the windows are open. A spring breeze drifts in. The scent of fresh‑cut grass. Magnolia in bloom. I think of the tea I make at home. Ginger. Sweet. Floral.

I always keep the room for the rest of the day. My team leaves. I work on the photos. You linger. You change clothes. Stand in the window frame. Your presence blends with the spring air. With the grass. With the magnolia.

I try to focus. But I look up. Again and again.

I pick up my camera. Walk toward you. Begin to shoot. You hear me. Turn your head. Our eyes meet. Through the lens we touch in a way that isn’t physical but unmistakably real. Our bodies shift slightly, following the rhythm of breath and heartbeat. A quiet pull. A shared stillness.

I step closer. You gently take the camera from my hands and place it on the desk. The moment deepens. Not rushed. Not loud. Just two people standing in the soft light of spring, aware of something opening between them.

A week later. Our eyes meet again. On the train. On the way to the magnolia. The blossoms are open. And so am I.