Tussen water en huid – Alsof hij mocht blijven
Verhalencyclus 2026 – Lexi Turner
De stemmen komen eerst, nog voordat ik de mensen echt zie. Ze glijden langs me heen, raken me even en verdwijnen weer zonder ergens te blijven hangen.
Ik zit op het terras, mijn rug warm van de avondzon. Voor me ligt het meer stil, bijna vlak, alsof er nog niets gebeurd is vandaag. Mijn vingers draaien mijn glas rond, het zachte tikken van ijs tegen glas is het enige wat echt doorbreekt.
Misschien klinkt alles anders. Of ben ik het.
Naast me buigen twee lichamen naar elkaar toe, woorden verdwijnen tussen hun schouders en komen niet verder dan dat kleine stukje ruimte tussen hen. Verderop klinkt gelach, licht, iets te hard, alsof het net boven het moment uit wil stijgen.
Een groep meiden laat hun blikken langs alles glijden wat beweegt. Mannen reageren, fluiten terug, gooien iets de lucht in dat ergens tussen grap en uitdaging blijft hangen.
Ik kijk ernaar en neem een slok. Mijn glimlach landt nergens echt.
Wanneer de groep langs me beweegt blijven vier gezichten iets langer hangen. De voorste kijkt kort, alsof hij me net mist en loopt door. Pas een paar passen verder vertraagt hij, zijn schouder draait terug, zijn hoofd volgt.
“Hey.”
Meer herinnering dan begroeting.
Ik knik, zonder mijn houding te veranderen. De anderen aarzelen, zoeken even naar hun beslissing en komen dan dichterbij. Net genoeg om te blijven hangen in mijn ruimte.
Ik zeg iets wat op een uitnodiging lijkt. Of misschien is het alleen een opening die ze zelf mogen invullen. Stoelen schuiven, lichamen vinden hun plek, nog niet helemaal vanzelfsprekend.
Niet iedereen blijft. Sommigen glijden terug naar het gelach verderop.
Glazen verschijnen, iets sterks, iets zoets. Stemmen vullen de stiltes op met vragen die nergens echt landen. Waar kom je vandaan. Wat doe je nu.
Ik leun iets achterover en laat Suzanne het gesprek dragen. Ze beweegt er soepel doorheen, lacht precies op het juiste moment en stelt vragen die net iets langer blijven hangen dan nodig is.
Ik luister. Kies wat ik wel hoor en wat niet. Laat woorden passeren zonder ze vast te houden. Wanneer iemand mijn kant op kijkt, wachtend, neem ik een slok en laat de ruimte stil.
Niet alles hoeft van mij te komen.
Zijn blik blijft hangen, zoekt iets wat ik niet geef. Kort wijkt hij uit, en komt weer terug.
“Alles goed?”
Ik knik en hef mijn glas. Hij proost, blijft kijken, net iets te lang, alsof er ergens een antwoord verstopt zit.
Ik draai mijn gezicht weg en laat mijn blik rusten op het water. Niet bij hem. Niet bij iemand.
Het oppervlak is glad, haast te perfect. Tot een eend landt en de eerste rimpels zich verspreiden, klein, dan groter, steeds verder, tot ze oplossen en het water weer doet alsof er niets is gebeurd.
Hij begint opnieuw, maar ik voel het al voordat hij iets zegt.
“Kom,” zeg ik, terwijl ik al opsta.
Geen vraag.
Buiten hangt de warmte nog laag in de lucht. De stenen houden de dag vast terwijl we langs het water lopen. Mijn schoenen blijven achter, sokken verdwijnen in mijn tas. Mijn voeten zakken in het koele randje van het meer, de overgang scherp en zacht tegelijk.
Hij volgt, net iets later, net iets trager.
In het begin zeggen we niets. Alleen het water beweegt langs onze enkels, trekt kleine lijnen die meteen weer verdwijnen.
Het gesprek komt langzaam, niet in één keer, maar in losse stukken die nergens heen hoeven. Hij zegt iets over blijven, over keuzes die niet altijd groot hoeven te zijn. Ik luister, pak een woord, laat er twee gaan.
Wanneer ik iets terug zeg blijft het klein. Genoeg om gehoord te worden, niet genoeg om vast te leggen. We kijken niet altijd naar elkaar. Soms wel. Lang genoeg.
We lopen verder dan nodig is en keren om zonder dat iemand het uitspreekt.
De kroeg komt weer in zicht, drukker nu, voller, luidruchtiger dan toen we weggingen.
Ik stop. “Nog niet.”
Het gras vangt me als ik ga liggen, koel onder mijn rug terwijl de lucht nog warm tegen mijn huid ligt. Achter ons rollen stemmen uit de kroeg de avond in, luid, onrustig.
Hier is het zachter. Dichterbij. Hij blijft staan, kijkt, wacht.
Ik draai mijn hoofd zijn kant op. “Je hoeft niet terug.”
Een korte stilte blijft hangen tussen ons in.
“Maar je hoeft ook niets van mij.”
Ik kijk weer omhoog. Het gras prikt licht tegen mijn armen, de lucht hangt stil boven me.
“Als je blijft…”
Ik maak de zin niet af.
Dat hoeft niet.
Between Water and Skin – As If He Was Meant to Stay
Story cycle 2026 – Lexi Turner
The voices come first, even before I really see the people. They slide past me, brush against me for a moment, and disappear again without settling anywhere.
I sit on the terrace, my back warm from the evening sun. In front of me the lake lies still, almost flat, as if nothing has happened today. My fingers turn my glass slowly, the soft tapping of ice against glass the only thing that truly breaks through.
Maybe everything sounds different. Or maybe it’s me.
Next to me, two bodies lean toward each other, words disappearing between their shoulders, never traveling beyond that small space between them. Somewhere further away laughter rises, light, just a little too loud, as if it wants to lift itself above the moment.
A group of girls lets their gaze trail along everything that moves. Men respond, whistle back, throw something into the air that lingers somewhere between a joke and a challenge.
I watch it and take a sip. My smile doesn’t really land anywhere.
When the group passes me, four faces linger just a little longer. The first one looks briefly, as if he almost misses me, and keeps walking. Only a few steps later he slows down, his shoulder turns back, his head follows.
“Hey.”
More a memory than a greeting.
I nod, without changing my posture. The others hesitate, searching for a decision, and then move closer. Just enough to remain inside my space.
I say something that sounds like an invitation. Or maybe it’s just an opening they are free to step into. Chairs shift, bodies settle, not entirely without friction.
Not everyone stays. Some slip back toward the laughter further away.
Glasses appear, something strong, something sweet. Voices fill the silence with questions that don’t really land anywhere. Where are you from. What do you do.
I lean back slightly and let Suzanne carry the conversation. She moves through it effortlessly, laughs at exactly the right moments, asks questions that linger just a little longer than necessary.
I listen. Choose what I take in and what I don’t. Let words pass without holding onto them. When someone looks my way, waiting, I take a sip and let the space remain quiet.
Not everything has to come from me.
His gaze lingers, searching for something I don’t give. Briefly he looks away, then returns.
“Are you okay?”
I nod and lift my glass. He toasts, keeps looking a moment too long, as if something is hidden there, waiting to be found.
I turn my face away and let my gaze rest on the water. Not on him. Not on anyone.
The surface is smooth, almost too perfect. Until a duck lands and the first ripples spread, small at first, then wider, reaching further and further until they dissolve and the water returns to pretending nothing ever happened.
He tries again, but I feel it before he says anything.
“Come,” I say, already standing up.
Not a question.
Outside, the warmth still hangs low in the air. The stones hold onto the day as we walk along the water. My shoes stay behind, my socks disappear into my bag. My feet sink into the cool edge of the lake, the transition sharp and soft at the same time.
He follows, just a little later, just a little slower.
At first, we say nothing. Only the water moves along our ankles, drawing small lines that disappear almost immediately.
The conversation comes slowly, not all at once, but in pieces that don’t need to lead anywhere. He says something about staying, about choices that don’t always have to be big. I listen, take one word, let two go.
When I answer, I keep it small. Enough to be heard, not enough to be held onto. We don’t always look at each other. Sometimes we do. Long enough.
We walk further than necessary and turn back without saying it out loud.
The bar comes back into view, busier now, fuller, louder than when we left.
I stop. “Not yet.”
The grass catches me as I lie down, cool beneath my back while the air still hangs warm against my skin. Behind us, voices from the bar spill into the evening, loud and restless.
Here it is softer. Closer. He stays standing, watching, waiting.
I turn my head toward him. “You don’t have to go back.”
A short silence lingers between us.
“And you don’t have to do anything for me either.”
I look up again. The grass presses lightly against my arms, the air resting still above me.
“If you stay…”
I don’t finish the sentence.
I don’t have to.
Zeven keer verstillen 