ENGELS BELOW!

Het Eiland

De hitte hing als een zachte hand over het landschap. Lava, steen, stilte. Alles leek te gloeien, alsof het eiland zelf een langzaam kloppend hart had dat diep onder de grond verborgen lag. De lucht rook naar zon en zout, naar warme aarde die haar huid raakte alsof het haar wilde herkennen. De wind streek langs haar hals, warm en droog, op een plek die haar altijd sneller deed ademen alsof het eiland haar daar als eerste wilde aanraken.

Ze voelde het meteen toen ze uitstapte: een tinteling onder haar huid, een trage warmte die vanuit haar buik omhoog kroop. Alsof het eiland haar herkende. Alsof het haar iets influisterde dat ze nog niet kon verstaan, maar wel kon voelen, laag, warm, bijna intiem.

Het licht was anders hier. Niet zachter, maar dieper, alsof het door haar heen gleed in plaats van alleen op haar huid te vallen. Ze gaf zich over aan de warmte, voelde de hitte van de vulkanen en de belofte van iets dat nog moest gebeuren.

Dit was geen plek die je alleen bekeek. Dit was een plek die je aanraakte. Die jou aanraakte. En ergens, zonder dat ze wist waarom, had ze het gevoel dat het eiland haar niet zomaar had laten komen.

De Blik in de Spiegel

Ze wist niet wat heter was: de zon buiten, of de manier waarop hij haar net had aangekeken toen ze de bus instapte. Hij zat achter het stuur, gebruinde armen, ontspannen houding, en ogen die net iets te lang in de achteruitkijkspiegel bleven hangen. Niet opdringerig, maar wel alsof hij haar al had uitgekozen.

Tijdens de rit door Timanfaya ving ze telkens zijn blik. Donkerbruine ogen. Soms een kleine glimlach. Soms een trage, onderzoekende blik die dieper binnenkwam dan ze wilde toegeven. De spanning was zacht, maar onmiskenbaar aanwezig.

Ik probeerde op de omgeving te letten terwijl de tourguide onafgebroken praatte. Links, rechts, recht vooruit. Maar telkens dwaalden mijn ogen terug naar zijn handen. Sterke, gebruinde handen die het stuur bijna achteloos vasthielden. Mijn gedachten gleden weg, ver van het vulkanische landschap waar rode stof door de lucht waaide.

We stonden stil bij de slagbomen. Even was het stil in de bus. Ik keek naar de lange rij auto’s die geduldig wachtte. Wij wachtten ook, maar niet lang. De tourguide hervatte haar verhaal en probeerde de bus mee te krijgen in haar quizvragen. Zodra jij de motor weer startte, keek je opnieuw in de spiegel. Deze keer net iets te lang. Ik voelde mijn wangen warm worden, mijn hartslag versnelde, en ik keek snel weg. Jij zette je zonnebril op. Ik probeerde af en toe te kijken, maar niet te opvallend. Door de donkere glazen kon ik niet zien of je keek, maar ik voelde het. Je blik bleef hangen.

De tourguide maakte een grapje voordat we het vulkanische gebied in reden. Onze chauffeur Marcos mocht ook ‘Super Marcos’ of ‘James Bond’ genoemd worden, zei ze. Zo zouden we de bus altijd terugvinden: nummer 007. Je lachte, keek via de spiegels de bus in en stak je hand op.

We reden verder over smalle wegen, tussen hoge vulkanische rotsen door. Jij bewoog soepel door het landschap, alsof je het gebied kende als je eigen huid. Je handen rustten nog steeds losjes op het stuur. Af en toe keek je in de spiegel. Heel even dacht ik dat je naar mij keek, maar zeker wist ik het niet, tot ik terugkeek en jij me een charmante glimlach gaf.

We naderden onze eerste stop. De bus vertraagde, de motor bromde zachter, en de tourguide begon alweer aan een nieuw verhaal. Maar ik hoorde haar nauwelijks. Alles in mij was gericht op die spiegel, op de manier waarop jij je zonnebril iets naar voren duwde alsof je me beter wilde kunnen zien.

De bus kwam tot stilstand. Mensen begonnen op te staan, tassen te pakken, camera’s te zoeken. Ik bleef even zitten, alsof mijn lichaam tijd nodig had om bij te komen van de spanning die zich in stilte had opgebouwd.

Toen ik opstond en richting de deur liep, keek ik nog één keer naar voren. Jij zat achter het stuur, maar je ogen vonden me meteen. Zonder spiegel ertussen. Zonder afstand. Een fractie van een seconde, maar genoeg om mijn adem te laten haperen.

Buiten was het warm en winderig. Lava, rotsen, rood stof. Ik liep naar het uitzichtpunt, probeerde me te mengen in de groep, maar voelde jouw aanwezigheid als een schaduw die me volgde. En toen hoorde ik je stem achter me. Laag. Rustig. Dichterbij dan nodig was.

Dat was het moment waarop alles kantelde.

De warme, droge wind streek over het uitzichtpunt. De groep verspreidde zich langzaam, alsof iedereen moest wennen aan de stilte na de ronkende motor. Ik liep naar de rand van het plateau en keek uit over het zwarte, golvende lavalandschap. Het voelde alsof de aarde nog steeds ademde. Ik sloot mijn ogen en liet de warmte van het landschap mijn lijf vullen. Ik rook de geur van het eiland en voelde de wind door mijn haren gaan.

Voetstappen achter me. Rustig. Zeker. Toen hij naast me kwam staan, hoefde ik niet eens opzij te kijken om te weten dat hij het was. Zijn aanwezigheid had een eigen temperatuur. Warmte van de zon, een vleugje aloe, verzorgde huid met een randje cederhout.

“Mooi, hè?” zei hij zacht, zijn stem lager dan ik had verwacht. Hij wees naar de horizon, maar zijn arm kwam dicht genoeg langs de mijne dat ik de warmte ervan voelde. Vanuit mijn ooghoeken zag ik de tatoeage op zijn linker onderarm: een klok, alsof hij alle tijd had. Toen hij merkte dat ik keek, zei hij niets. Hij glimlachte alleen.

Ik knikte, misschien iets te langzaam. “Het is… anders dan ik dacht.”

Hij glimlachte opnieuw. Klein, maar echt. “De meeste mensen kijken alleen naar de vulkanen,” zei hij. “Maar het licht hier… dat verandert alles.”

Hij stond net iets dichterbij dan nodig was. Niet opdringerig, maar alsof hij wilde testen of ik zou wegstappen. Ik deed het niet.

“Hoe heet je?” vroeg hij.

Ik zei mijn naam, en hij herhaalde hem alsof hij hem wilde proeven. Langzaam. Zorgvuldig. Toen keek hij me voor het eerst rechtstreeks aan, zonder spiegel of bril ertussen. Door het zonlicht leken er bergen te bewegen in zijn warme bruine ogen. Ik ademde zijn geur in terwijl ik hem aankeek. Cederhout.

“Welkom op het eiland,” zei hij. “Ik hoop dat je nog even blijft.”

The Island

The heat hung over the landscape like a gentle hand. Lava, stone, silence. Everything seemed to glow, as though the island itself possessed a slow, steady heartbeat hidden deep beneath the earth. The air smelled of sun and salt, of warm soil brushing against her skin as if it wanted to recognize her. The wind grazed the curve of her neck, warm and dry, lingering in the place that had always made her breathe a little faster, as though the island had chosen that very spot to touch first.

She felt it the moment she stepped out: a tingling beneath her skin, a slow warmth rising from deep within her and spreading upward. It was as though the island recognized her, as though it was whispering something she could not yet understand, but could somehow feel; low, warm, almost intimate.

The light was different here. Not softer, but deeper, as though it moved through her rather than merely falling upon her skin. She surrendered herself to the warmth, feeling the heat of the volcanoes and the promise of something that had yet to happen.

This was not a place you simply looked at. It was a place you touched. A place that touched you back.

And somewhere within her, without knowing why, she had the strange feeling that the island had not let her come here by chance.

---

The Reflection in the Mirror

She wasn’t sure what felt hotter: the sun outside, or the way he had looked at her when she stepped onto the bus.

He sat behind the wheel, tanned arms, an easy posture, and eyes that lingered in the rearview mirror just a little longer than necessary. Not in a way that felt intrusive, but in a way that made her wonder whether he had already picked her out from everyone else.

During the drive through Timanfaya, she caught his gaze again and again. Dark brown eyes. Sometimes accompanied by the hint of a smile, sometimes by a slow, thoughtful look that reached further beneath her skin than she cared to admit. The tension was subtle, yet unmistakably present.

I tried to focus on the scenery while the tour guide spoke without pause. Left, right, straight ahead. Yet my eyes kept drifting back to his hands, strong and sun browned, resting almost carelessly on the steering wheel. My thoughts wandered far beyond the volcanic landscape where red dust swirled through the air.

We were stopped at the barrier. For a moment, the bus fell quiet. I looked at the long line of cars patiently waiting ahead. We were waiting too, though not for long. The tour guide continued her story and tried to draw the group into her quiz questions. The moment you started the engine again, you looked into the mirror once more, this time holding the gaze just a little longer. I felt warmth rise to my cheeks, my heart beating faster as I quickly looked away.

You slipped on your sunglasses. Every now and then I glanced forward, trying not to make it obvious. Behind the dark lenses, I couldn’t tell whether you were looking at me, but I could feel it. Your gaze lingered.

Before we entered the volcanic reserve, the tour guide made a joke. Our driver Marcos could also be called Super Marcos, or even James Bond, she said. That way we’d always find our bus again: number 007. You laughed, looked back through the mirrors, and raised a hand toward the passengers.

We drove on along narrow roads winding between towering volcanic rocks. You moved through the landscape with effortless confidence, as though you knew every curve and contour as well as your own skin. Your hands still rested loosely on the wheel. Every so often you glanced into the mirror. For a moment I thought you were looking at me, though I wasn’t sure, until I met your eyes and you answered with a charming smile.

We approached our first stop. The bus slowed, the engine settling into a softer hum, and the tour guide was already beginning another story. I barely heard a word of it. Everything in me was focused on that mirror, on the way you lowered your sunglasses ever so slightly, as though you wanted a better look.

The bus came to a stop. People began standing up, gathering bags, searching for cameras. I remained seated for a moment longer, as if my body needed time to recover from the tension that had quietly built itself inside the silence.

When I finally stood and walked toward the door, I glanced forward one last time. You were still behind the wheel, but your eyes found mine immediately. No mirror between us. No distance. Just a fraction of a second, yet enough to make my breath catch.

Outside, the air was warm and restless with wind. Lava, rock, red dust. I walked toward the viewpoint, trying to lose myself among the group, yet I felt your presence like a shadow following close behind. Then I heard your voice. Low. Calm. Closer than it needed to be.

That was the moment everything shifted.

The warm, dry wind swept across the lookout point. The group slowly dispersed, as though everyone needed a moment to adjust to the silence that followed the steady rumble of the engine. I walked to the edge of the plateau and looked out over the black, undulating landscape of lava. It felt as though the earth itself was still breathing. Closing my eyes, I let the warmth of the landscape fill me. I breathed in the scent of the island and felt the wind moving through my hair.

Footsteps behind me.

Unhurried. Certain.

When he came to stand beside me, I didn’t even need to turn my head to know it was him. His presence carried its own temperature. Warm sunlight on skin, a hint of aloe, the scent of someone well cared for, softened by a trace of cedarwood.

“Beautiful, isn’t it?” he said quietly, his voice lower than I had expected.

He gestured toward the horizon, his arm passing close enough to mine that I could feel the warmth radiating from it. From the corner of my eye, I noticed the tattoo on his left forearm: a clock, as though time itself belonged to him. When he noticed me looking, he said nothing. He simply smiled.

I nodded, perhaps a little too slowly.

“It’s… different from what I expected.”

His smile returned, small but genuine.

“Most people only look at the volcanoes,” he said. “But the light here… it changes everything.”

He stood slightly closer than necessary. Not in a way that felt intrusive, but as though he wanted to see whether I would step away.

I didn’t.

“What’s your name?” he asked.

I told him, and he repeated it as though he wanted to savour every syllable. Slowly. Carefully.

Then, for the first time, he looked directly at me without a mirror or a pair of sunglasses standing between us. In the sunlight, it seemed as though mountains moved within the warmth of his brown eyes. I drew in a breath as I looked at him, catching that familiar scent once more.

Cedarwood.

“Welcome to the island,” he said. “I hope you’ll stay a little longer.”